Vandaag heb ik een kind gered

Bericht van Jeroen Zwaan, 19 januari 2016

Vandaag heb ik een kind gered.

Dat wil zeggen: het kind was zelf op een randje boven een trap gekomen en had er wellicht ook zelf wel weer van af kunnen komen, maar het had ook heel anders kunnen aflopen. Wat ging er bijvoorbeeld door het hoofd van de mevrouw die angstig om zich heen keek of er al een vader of moeder aankwam, terwijl ze met niet veel meer dan één vinger het kind op z’n plaats probeerde te houden? Wat zou je tegen die vader of moeder zeggen als het kind toch z’n evenwicht had verloren en de snelste manier had gevonden om een verdieping lager terecht te komen?

Natuurlijk waren er ook omstanders die, hopend op wat sensatie, er bij stonden en er naar keken. Zonder die ene vinger uit te steken, zoals die mevrouw. Maar wat me in dit verhaal nog het meeste stoort is de moeder van het kind.

Ik ben heus niet ineens een held ofzo. Ik heb alleen ingegrepen waar anderen toe bleven kijken en dat kind uit een mogelijk gevaarlijke situatie gehaald. Ik had heus genoegen genomen met een eenvoudig dankjewel. 

Maar nee, mams vond het veel belangrijker om boos te worden op het kind en negeerde mij volkomen. Nou mams, graag gedaan hoor. Misschien volgende keer je kind iets beter in de gaten houden?

Wat vind jij?